اپیزود پنجم پادکست دنیای هنر نقاشی نگارگری ایرانی
و حالا به دوران صفوی و قلب تپندهاش، اصفهان میرسیم.
در سده دهم هجری، نگارگری ایرانی به اوج هماهنگی میرسد؛ ریتمِ تصویر آرامتر و درونگراتر میشود.
چهرهها با لطافت باز میشوند، ژستها انسانیترند، و رنگها معنا میگیرند.
تصویر دیگر فقط زیبا نیست، اندیشمند است.
در میانه این شکوه، نام رضا عباسی چون ستارهای میدرخشد—استادی که تصویر انسان را به شاعرانهترین حد خود رساند.
او با نگارههایی چون جوان در حال نوشیدن*، چنان لطافتی آفرید که مخاطب نه فقط رنگ، بلکه سکوتِ نگاه را میشنود.
شاگردانش، *محمدی مصور اصفهانی و صادقی بیگ افشار، ادامهدهندگان همین مسیرند.
